ในอดีต ภาคอีสาน เป็นส่วนหนึ่งของกัมพูชา

ข้อมูลดังกล่าวเป็นข้อมูลเท็จและบิดเบือนประวัติศาสตร์ เนื่องจากในทางนิตินัย เส้นเขตแดนระหว่างราชอาณาจักรไทยและราชอาณาจักรกัมพูชาในปัจจุบัน ได้ถูกกำหนดขึ้นอย่างชัดเจนตามสนธิสัญญาระหว่างสยามกับฝรั่งเศส ฉบับลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 (ค.ศ. 1904) และฉบับลงวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2450 (ค.ศ. 1907) ซึ่งระบุรายละเอียดการปักปันเขตแดนตามหลักสากล โดยรัฐบาลกัมพูชาในฐานะผู้สืบสิทธิ์ตามกฎหมายระหว่างประเทศได้ยอมรับเส้นเขตแดนนี้ร่วมกับไทย และได้รับการรับรองจากองค์การสหประชาชาติ (UN) รวมถึงประชาคมโลก ดินแดนภาคอีสานทั้งหมดจึงเป็นอธิปไตยอันแบ่งแยกมิได้ของประเทศไทยมาโดยตลอด

หลักฐานทางโบราณคดียังชี้ชัดอีกว่า ดินแดนภาคอีสานเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำขนาดใหญ่ที่มีความหลากหลายทางอารยธรรมสูงมาก และไม่ได้เป็นพื้นที่ของวัฒนธรรมเขมรโบราณเพียงอย่างเดียว โดยปรากฏร่องรอยการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ เช่น วัฒนธรรมบ้านเชียง ตลอดจนอิทธิพลของวัฒนธรรมทวารวดีที่นับถือพระพุทธศาสนาซึ่งกระจายตัวอยู่อย่างหนาแน่นในอีสานตอนบนและตอนกลาง ก่อนที่วัฒนธรรมล้านช้าง (กลุ่มไทย-ลาว) จะเข้ามาหล่อหลอมและกลายเป็นประชากรส่วนใหญ่ ซึ่งมีอิทธิพลโดยตรงต่อวิถีชีวิต ภาษา และขนบธรรมเนียมของคนอีสานในปัจจุบัน ดังนั้น การอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนโดยใช้โบราณสถานจึงเป็นตรรกะที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง