จากการตรวจสอบยังไม่ปรากฏหลักฐานที่ยืนยันว่า มีการอ้างสิทธิ์ลิเกไทยและลอมพอกของไทยเป็นวัฒนธรรมของกัมพูชาโดยตรง
ข้อเท็จจริงที่ตรวจสอบได้มีน้ำหนักไปในทางที่ว่า การแสดงดังกล่าวเป็นการแสดงเพื่อความบันเทิงที่อาจสะท้อนการรับอิทธิพลหรือการหยิบยืมองค์ประกอบทางศิลปวัฒนธรรมจากหลายแหล่ง ทั้งจากไทย จีน อินเดีย และวัฒนธรรมอื่นในภูมิภาค ซึ่งเป็นลักษณะปกติของพัฒนาการทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นทั่วโลกและพบได้ในทุกสังคม
ปรากฏการณ์ที่ประเทศหนึ่งนำองค์ประกอบทางวัฒนธรรมของอีกประเทศหนึ่งมาประยุกต์ใช้ ไม่ใช่เรื่องผิดปกติในทางวัฒนธรรม ตัวอย่างเช่น ประเทศไทยเองได้รับอิทธิพลจากการแต่งกายและศิลปกรรมของอินเดียในการสร้างสรรค์นาฏศิลป์และวรรณคดีหลายแขนง ได้รับอิทธิพลจากศิลปะการแสดงงิ้วของจีนในบางพื้นที่ รวมถึงได้รับอิทธิพลจากเปอร์เซีย มลายู และตะวันตกในด้านการแต่งกาย ดนตรี และพิธีการราชสำนัก ก่อนจะพัฒนาและปรับเปลี่ยนจนกลายเป็นอัตลักษณ์เฉพาะของไทย ในทำนองเดียวกัน ประเทศอื่นในภูมิภาคก็อาจได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมไทยและนำบางองค์ประกอบไปประยุกต์ใช้ตามบริบทของตนเองเช่นกัน
