ในทางประวัติศาสตร์ อาณาจักรขอมโบราณหรือจักรวรรดิอังกอร์เคยมีอิทธิพลทางวัฒนธรรม ศาสนา และการเมืองครอบคลุมพื้นที่กว้างในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงบางส่วนของประเทศไทยในปัจจุบัน แต่การมีอิทธิพล หรือ เครือข่ายเมืองประเทศราชในอดีต ไม่ได้หมายความว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็นดินแดนของรัฐกัมพูชาสมัยใหม่ตามหลักกฎหมายระหว่างประเทศ เนื่องจากแนวคิดเรื่องรัฐชาติและพรมแดนแบบปัจจุบันเพิ่งเกิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 19–20
กรณีการนำชื่อจังหวัดที่มีรากศัพท์จากภาษาเขมรมาใช้เป็นหลักฐานนั้น นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์และภาษาศาสตร์ชี้ว่า การมีรากศัพท์จากภาษาใดภาษาหนึ่งสะท้อนการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและภาษาระหว่างชนชาติในอดีตเท่านั้น ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานยืนยันกรรมสิทธิ์เหนือดินแดนได้
สำหรับประเด็นปราสาทหินและโบราณสถานแบบขอมที่กระจายอยู่ในประเทศไทยนั้น เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงถึงการขยายอิทธิพลทางศิลปวัฒนธรรมของอารยธรรมขอมในอดีต แต่ไม่ใช่หลักฐานแสดงกรรมสิทธิ์เหนือดินแดนในปัจจุบัน
อย่างไรก็ตาม ไม่พบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ กฎหมายระหว่างประเทศ หรือเอกสารทางการใดที่รับรองข้อกล่าวอ้างดังกล่าวว่าเป็นข้อเท็จจริง
