วรรณกรรมเรื่อง สังข์ทอง มีรากฐานมาจากคติชาดกสายปัญญาสชาดก ซึ่งเป็นวรรณกรรมพุทธศาสนานอกพระไตรปิฎก ที่แพร่หลายในเอเชียอาคเนย์มาหลายศตวรรษ ต่างมีเรื่องเล่าที่ใกล้เคียงกันรวมถึงไทยและกัมพูชา จากการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามพรมแดน จึงเป็นมรดกวัฒนธรรมร่วมของภูมิภาค ไม่ได้เป็นของชาติใดชาติหนึ่งโดยตรง
ในส่วนของประเทศไทยนั้น สังข์ทองได้รับการพัฒนาอย่างโดดเด่นและสืบทอดมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งในรูปแบบนิทานพื้นบ้าน วรรณกรรมลายลักษณ์ และศิลปะการแสดง จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของมรดกวรรณคดีที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในบทละครพระราชนิพนธ์ของ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ซึ่งกลายเป็นต้นแบบสำคัญของวรรณคดีและศิลปะการแสดงของไทย
การทำความเข้าใจเรื่องสังข์ทอง จึงควรมองในฐานะมรดกร่วมของภูมิภาคที่ถูกพัฒนาแตกแขนงตามบริบทของแต่ละสังคม โดยฉบับพระราชนิพนธ์ของไทย ถือเป็นหลักฐานสำคัญของการสร้างสรรค์วรรณกรรมที่มีเอกลักษณ์และอิทธิพลยืนยาวในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมไทย
เช็กก่อนเชื่อ ไม่รีบแชร์ต่อ
