พิธีไถหว่านแรกนาเป็นวัฒนธรรมร่วมที่พบในหลายชาติแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ไทย ลาว กัมพูชา เมียนมา และบางส่วนของอินเดีย ซึ่งมีรากฐานจากสังคมเกษตรกรรมและคติความเชื่อพราหมณ์-ฮินดูเหมือนกันจึงไม่อาจสรุปได้ว่าชาติใดรับวัฒนธรรมมาจากอีกชาติหนึ่งโดยตรง
สำหรับประเทศไทย พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ มีหลักฐานสืบเนื่องมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยและอยุธยา โดยได้รับอิทธิพลจากคติพราหมณ์–ฮินดูเช่นเดียวกัน ก่อนจะได้รับการปรับรูปแบบให้สอดคล้องกับพระพุทธศาสนาในราชสำนักไทย จนกลายเป็นพระราชพิธีสำคัญประจำราชสำนักไทยในปัจจุบัน ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ยังสะท้อนว่า พิธีนี้มีการผสมผสานระหว่าง “ความเชื่อดั้งเดิมของชุมชนเกษตรในอุษาคเนย์” กับ “คติพราหมณ์จากอินเดีย” มิใช่การรับแบบมาจากกัมพูชาเพียงฝ่ายเดียว
นอกจากนี้ รูปแบบพิธีในแต่ละประเทศยังมีความแตกต่างกันในรายละเอียด เช่น ตำแหน่งผู้ประกอบพิธี การแต่งกาย ภาษาในพิธี ตลอดจนรูปแบบการเสี่ยงทายและบทสวด แม้จะมีโครงสร้างคล้ายกันจากรากวัฒนธรรมร่วม แต่แต่ละประเทศต่างพัฒนาอัตลักษณ์ของตนเองขึ้นภายใต้บริบททางประวัติศาสตร์และราชประเพณีของรัฐนั้น ๆ จึงไม่สามารถใช้ “ความคล้ายคลึง” มาเป็นข้อยืนยันว่าประเทศหนึ่งลอกเลียนหรือช่วงชิงวัฒนธรรมจากอีกประเทศหนึ่งได้โดยตรง
